Lieve team genoten,

Met veel plezier ben ik aan het avontuur  “Bergen Verzetten” begonnen.

Ik had nog nooit eerder gelopen, zowel buiten niet  als op de loopband. Ik dacht dat lopen niet voor mij was weggelegd. Want ja, sommige vrouwen hebben er last van en andere niet. Ik dus wel. Na drie bevallingen kan dat gebeuren en het gebeurde dus bij mij. Je praat er niet graag over maar als je het wel doet blijk je niet de enige te zijn.

Dus ik beoefende , wat dat betreft, betrouwbare sporten. Bodyshape, fitness, steppen en tennis. Dat laatste was al gewaagd, dat ging ook niet altijd goed. Maar ik vond dat zo leuk en gezellig, samen met Caroline, Milou en Lian, die tennisochtend wilde ik niet missen. Wat lachen wat af op die baan. Soms zo hard dat anderen om kijken.

Maar ja nu was het dan toch echt hardlopen, een bergmarathon van 31 km. Welke gek ging dat doen! Nou ja wij met z’n allen. Maar hoe kan ik  nou hardlopen? Dacht ik bij mezelf.

Ik naar de drogist gestapt en daar de benodigdheden gekocht. Ik dacht dat dat toch voor vrouwen boven de 60 was en niet voor iemand van 41. Ach, stel je niet aan, niemand die het ziet, zei ik dan maar tegen mezelf.

Ik begon met small, toen werd het medium en ja nu zitten we toch echt op extra, extra. Maar we houden het droog, althans de broek.

Ik merkte dat ik er prima mee kan lopen .Geen stringetje zodat je de naden niet ziet, maar een grote tent, daar zie je de naden ook van.

Hoop lol hebben Caroline en Milou ermee gehad, Ik ook trouwens.

Heb ook aan de firma tenalady gevraagd of zij ons wilden sponsoren, ik zit in de doelgroep, dus waarom niet. Lafaards als ze zijn deden ze er niet aan mee. Ik denk dat de mannen daar wel blij mee zijn, anders hadden ze met een groot tenaladylogo gelopen op het shirt.

Vanaf januari elke zaterdagavond de renspullen klaarleggen, schoenen, broekje, shirt en natuurlijk die extra, extra.

Dit werd een standaard zaterdagavondritueel. En jongens wat had ik er een plezier in. Eerst alleen de zondagtraining al snel  maandagochtend  op de sportschool “een lichte training” zoals Walter dan altijd zegt. Woensdag weer buiten. Zo ging dat weken door.

Het is zondagmiddag 28 juni. Met bijna 1000 andere lopers zijn we gestart in de halve marathon van Weesp. Wat een happening en wat bruist zo'n evenement altijd aan alle kanten. Ik ben net het 4 km bordje gepasseerd en voel mijn benen al flink. Is dit het resultaat van alle trainingen? Dit zou nu toch een stuk makkelijker moeten gaan?! Ik merk dat ik boos ben op mezelf en ervaar een soort bevestiging dat dit soort inspanningen eigenlijk niet voor mij bedoeld zijn. Hoe ga ik de finish ooit halen als het nu al zo aanvoelt? Wat zou ik graag vleugels hebben en dit eens ‘met gemak’ doen! Niet zeiken Sas, je doet dit niet voor jezelf, je doet dit voor de kinderen! In een benauwende hitte loop ik door...

Marian en Colette moet ik loslaten in het tempo en in de verte zie ik mijn teamgenoten soepeltjes de ene been voor het andere zetten. Wel gaaf, dat we nu allemaal in onze gesponsorde shirts lopen. We zijn al van verre te herkennen en ik merk dat ik me trots voel op wat we al bereikt hebben. Twee weken geleden een super resultaat met het event en nu lopen we dit toch ook maar weer samen! "Hup mam!!! zet 'm op!!! Lach even voor de foto!" Juichend staan mijn drie kanjers samen met Walter langs de lijn. Walt rent vandaag niet mee. Hij is vanochtend uit Kenia terug gekomen waar hij gisteren mee mocht doen met de Safaricom halve marathon. Terwijl ik denk aan de vijftien giraffen en de olifant die hij tijdens die loop heeft gezien, vliegen er twee eenden kwakend over mijn hoofd. Ook leuk, toch?

Langzaam kom ik wat beter in mijn ritme. Bij elke drinkpost gooi ik twee bekertjes water over mijn hoofd om wat af te koelen. Niets meer te doen aan de rode boei die zich boven mijn witte hardloopshirt heeft ontwikkeld. Het parcours van de Vechtloop loopt langs het Naardermeer en kent aan het einde een keerpunt. Daarna loop je precies hetzelfde stuk weer terug. Als eerste kom ik Peter weer tegen. Hij ziet er nog fit uit! “Kom op Sas!” roept hij en voordat ik het weet zijn we elkaar al weer voorbij.  Dan loop ik Marja tegemoet. Ze loopt geconcentreerd en heeft me niet in de gaten totdat we elkaar kruisen. Ze is ook aan het bikkelen zie ik, maar wat heeft ze een tempo! Daarna volgt Ruud. Wat een sportman is dat toch. Net terug van een week wielrennen in Italië en nu ‘effe’ de halve! Hij wordt op de hielen gezeten door Ine die er ook flink het tempo in heeft! Het is wel erg leuk om iedereen zo langs te zien gaan. Milou loopt ook lekker. Volgens mij mag ze straks op taart trakteren, want die 2 uur 15 gaat ze makkelijk halen! En dan Bart Jan… Hij lijkt wel te vliegen! Die heeft gewoon lol! Hoe is het mogelijk! Twee weken geleden nog met de gedachte om te stoppen vanwege een zwaar gekneusde rib bij het zeilen en nu gewoon plezier in het verzetten van wat voor hem slechts een ‘bergje’ lijkt te zijn. Gaaf hoor. Dat is wat Bergen Verzetten is en mogelijk maakt! Stug ren ook ik weer verder...

In de verte zie ik het keerpunt. Ian, Nienke en Olav zijn druk met het uitdelen van bekertjes water aan alle lopers. Wat top dat ze ook hier staan om aan te moedigen! Op mijn klokje zie ik dat 2 uur 18 nog steeds haalbaar is en ik neem me voor daar echt voor te gaan.  Vergezeld van het nummer 'Proud' van Heather Small zie ik de tweede helft positief tegemoet. Langzaam passeer ik alle km bordjes en 2 km voor het einde komt Ian aanrennen! “Kom op mam! Harder!” Mijn benen zijn intussen totaal verzuurd, de 2.18 totaal niet meer reëel, maar samen met mijn oudste zoon rennend richting de finish boort toch nog een reserve potje aan. Als Walt met Olav en Nienke op de arm mij ook nog rennend de laatste meters doorsleept, besef ik dat dit viertal mij de vleugels geeft waar ik aan het begin van de loop zo naar verlangde. Vleugels die we als team willen geven aan alle kinderen waar we dit voor doen! Blij en opgelucht ren ik over de finish. Binnenkort loop ik er gewoon weer een!

Saskia   

'Van rusten wordt u sneller!'
Kijk, die goede raad neem ik mij graag ter harte. Dat het gaat om rusten tussen trainingen in neem ik op de koop toe.
Sinds de wereld van het hardlopen zich voor mij geopend heeft regent het van de goed bedoelde adviezen. Als ik een hardloopmagazine opensla duizelt het me van de tips, trucs en dingen die je vooral wel of niet moet doen om sneller en bewuster hard te lopen.
Ik word er stikzenuwachtig van. Nu heb ik dat ook al bij het lezen van de Margriet, de Linda of de Allerhande en voorgeschoteld krijg hoe mijn lifestyle, mijn gerechten of mijn man er uit zouden moeten zien. Maar dat kan ik nog naast me neer leggen. Wat betreft het hardlopen, lukt me dat niet. Ik moet in augustus toch echt die berg op en af.
Een paar van die adviezen:
'Lig een paar minuten in een koud bad, drink tot je moet plassen en voorlopig geen koffie want dan krijg je een scheur in je hoofd'. Het advies van trainer Walter na een zware zondagochtend training. Tien minuten later zit ik bij mijn moeder op de bank met een kopje koffie, het advies volledig aan mijn laars lappend. Triomfantelijk denk ik: nergens last van, wat een topconditie, om direct daarna te beseffen: toch weer niet diep genoeg gegaan.
'Voor beginnende lopers geldt vooral: rustig aan beginnen'. Prima, ik ben al lang geen beginner meer maar ik doe het nog steeds rustig aan.
'Wie regelmatig rent voelt zich gelukkiger, stabieler en zelfverzekerder'. Tja, ik ben er nog niet echt zeker van dat ik die berg onbeschadigd op, laat staan af kom. Na een zware training ben ik zeker niet van geluk vervuld en ook mijn enkels zijn bepaald niet stabieler geworden van al dat rennen. Maar dat bedoelen ze waarschijnlijk niet.
 
Alle adviezen zuig ik in me op om daarna door de bomen het bos niet meer te zien. Hoe meer ik lees en hoor over hardlopen, hoe meer die tips elkaar tegen gaan spreken. Moet ik nu door mijn mond of door mijn neus ademen. Mag ik nu wel of niet een korte broek aan en moet ik nu wel of niet veel drinken en pasta stapelen voor de bergrace?
Terug naar af dus. Ik volg mijn gevoel en mijn gezonde verstand. Hoe het gaat op 9 augustus zien we wel op 9 augustus.
En het zal best gaan!

Door: Matthé Kampman

deelneemster Bergen Verzetten 2009

 

 

Nederlandse gezinnen zijn in één jaar tijd ruim 10% krenteriger geworden.
Zomaar een berichtje uit de volkskrant van afgelopen week. Op zich niks mis mee, moeten die krentekakkers goed zelf weten. Maar in het geval van het Bergen Verzetten project zit ik er mooi mee in mijn maag.
Die gierigheid heeft namelijk betrekking op de giften aan goede doelen.